من از تکرار ترانه می سازم

 و از بیهودگی،چاره

و سالهاست یاد گرفته ام هر بیراهه ای را به آرمانی بسازم

و در تکرار نبودن هایت

امیدی برای بودنت دست وپا سازم

سهم من از تو "همین صداست که می ماند"

سهم من از تو سایه هایی است که بر دیوار انتظار می ساید

سهم من هوهوی جاده هاست

نفس داغ ثانیه هاست

سهم من،امتداد لحظه های تنهایی است که پایانی ندارد

جاده دلهره ایست که انتها ندارد

و چه مشتاق می دوم

در این ثانیه های سرخ

برای قطره ای دیدار

بلعیدن انتظار

 

کسانی در زندگی من به خود اجازه واردشدن می دهند که هیچ جایی در ساخت این زندگی نداشتند...

خوشبختم اگر بگذارند طعمش را بچشم

خوشبختم اگر بفهمند

خوشبختم اگر عشقم را نگیرند

خوشبختم اگر فقط از دور زندگی ام را نظاره گر باشند

خوشبختم اگر زخم زبانشان تمام شود

خوشبختی اینجا با این آدمها معنی نمی دهد...

آری آغاز دوست داشتن است گر چه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیند یشم که همین دوست داشتن زیباست

آنگاه که آوار تنهایی روحت را در هم شکست ، گوشه ی قلبت را بنگر ،
من آنجا به انتظارت هستم

دوستت دارم شاهدی ندارم جز کوچه پس کوچه های خلوت دل!

زین شاخه به آن شاخه پریدن ممنوع ، در ذهن بجز تو آفریدن ممنوع

غیر از تو ورود دیگران در قلبم ، عمرا ، ابدا ، هیچ ، اکیدا ، ممنوع!

سلامت میکنم ای غنچه ی راز / تو بودی از برای عشقم آغاز

تویی تنها دلیل زنده بودن / ندارم طاقتت با چشم در ناز

دلم که می گیرد هیچ بهانه ای نمی تواند مرا از نوشتن باز دارد

امروز باز دلم هوای گفتن دارد هوای حرف زدن،هوای بارانی که نمی بارد،هوای حس وحالی که این روزها برای همه کهنه است...دلم گرفته است.

تنها کلامی که مقدمه حرفهای بسیاری می شود...دلم گرفته،از آدمهای روزگار،از تمام کسانی که به دروغ وعده می دهند وعمل نمی کنند...از همان آدمها که نمی فهمند شکستن آدمی یعنی چه..........!!!

از انسانهای فریبکار از ...دغل بازان روزگار...

براستی چه چیزی آدمی را چنین پست می کند؟؟؟؟؟؟؟؟

زمستان فصل یخ زدگی نیست

ماهمیشه عادت کرده ایم هروقت از عشق حرف می زنیم در ذهنمان تداعی بهار می کنیم درصورتی که زمستان فصل عاشقی است...تا زمستانی سخت نباشد بهاری زیبا جان نمی گیرد

همه عشقها زمانی بهاری می شوند که از یک سرما،ازیک طوفان،ازیک یخ بندان شروع شوند تا با گرمای محبت به بهاری زیبا تبدیل شوند

کمی مهربان تر باشیم

زمستان فصل عاشقی است

من به تو خندیدم

     چونکه می دانستم

           تو به چه دلهره از باغچه همسایه

                                                سیب را دزدیدی!

پدرم از پی تو تند دوید.

       و نمی دانستی که

              باغبان باغچه همسایه

                             پدر پیر من است!!

من به تو خندیدم

       تا که با خنده خود

            پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک،

         لرزه انداخت به دستان من و

                سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک!

دل من گفت برو

    چون نمی خواست به خاطر بسپارد

                                        گریه تلخ تو را...

و من رفتم و هنوز

            سالها هست که در ذهن من آرام ،

                                                              آرام...

حیرت و بغض نگاه تو تکرار کنان

                                  می دهد آزارم

                       و من اندیشه کنان غرق این پندارم  

که چه میشد اگر باغچه ی خانه ی ما سیب نداشت . . .

فروغ

خاطرات با تو بودن

تنها تصویری است که می تواند مرا ساعت ها گوشه نشین منزلی کند که از عزلتش به تو پناه آورده بودم.

افسوس که تمام تلخی ها را با صدای تو خاطره کرده ام

بی صدا آمده ام

بی صدا هم میروم

من پی آب و علف نه!  

پی همزاد خدا آمده ام

چه پر ازتنهاییست آسمانی که ازعشق خالیست

چه زمینی که در آن جایی نیست

چه هوایی که پر از دلتنگیست

به خیال من وتو این شهر پر از زیبایی ست

زرق وبرق ها هست دلخوشی اما نیست

 همه دلخوشیم این است

 "عشق آسمانی ست"